Isınan Gaz Yükselir Mi?
Hayat bazen basit bir soru kadar karmaşık olabilir. “Isınan gaz yükselir mi?” diye sordum bir sabah, Kayseri’deki evimde. Belki de duygularımın bir yansımasıydı; her şeyin yükseldiğini, her şeyin yukarıya doğru gitmek istediğini hissediyordum. Ama bu his, bir doğa kuralının, bilimsel bir gerçeğin ötesine geçmişti. Gerçekten ısınan bir gaz yükselir mi? Yoksa bazen biz, kendimizi bir gaz gibi mi hissediyoruz? Kendi içimizde bir şeylerin ısındığını, bir değişim sürecinden geçtiğimizi ve sonunda havaya karıştığımızı mı düşünüyoruz?
Bu yazıyı yazarken o sabahın anılarına geri dönüyorum. Şu anda ne hissettiğimi anlamaya çalışıyorum. Belki de 25 yaşımda olmanın verdiği o acı tatlı geçiş hissiyatıdır bu. Gençliğin heyecanıyla doluyken, bazen tam olarak nereye gittiğini bilmeden savruluyorsun. Isınan gaz gibi, seni etkileyen bir şeyler var, fakat hangi yönün yukarıya çıkacağını kestiremiyorsun.
—
BİR AN, BİR SORU
Kayseri’nin sabahı soğuktu; pencereyi açıp derin bir nefes alırken, bu soğuk beni biraz daha uyanık tutuyordu. Dışarıda insanlar işlerine gitmek üzereydi; o eski taş evlerin arasında, dumanlar yükseliyordu. Benimse aklımda bir soru vardı: “Isınan gaz yükselir mi?”
Her sabah olduğu gibi bir kahve içip, yazdığım günlükleri karıştırıyordum. Duygularımı yazmak, ruhumu rahatlatmak için kaçtığım tek şeydi. O gün, sabah biraz farklıydı. Birden aklıma bu soru takıldı. Gaz, bildiğimiz anlamıyla, havaya karışır mı? Ya da ben bir gaz gibi mi hissediyorum? Bedenim sıcaklıkla, düşüncelerimle büyürken, sanki bir yerlerde bir şey yükseliyor, bir şey yerinden oynuyor gibi…
Bunu düşündükçe, geçmişte yaşadığım hayal kırıklıkları, umutlarım, beni hep yukarıya taşıyan hayallerim aklıma geldi. O kadar çok kez düşündüm ki, bir gün bir şeylerin değişeceğine dair… Ama ya değişmeyen şeyler varsa? Ya o yükselmeyen gaz, sonunda hiç bir yere ulaşamıyorsa? Yükselemeyen bir şey de vardı, ruhumda hissettiğim bir ağırlık gibi. Ama sonra, bu gazın aslında içindeki moleküllerin sıcaklıkla daha hızlı hareket etmesi sonucu yükseldiğini hatırladım. Gazın yükselmesi de bir süreçti. Sadece doğru zamanı bekliyordu.
—
YÜKSELMEK VE DÜŞMEK
Bir arkadaşım vardı, çok sevdiğim ama kaybettiğim. O bana hep “Hayatını yukarıya doğru yönlendir, asla alçalmayı kabul etme,” derdi. O zamanlar ne demek istediğini anlamamıştım, ama şimdi, 25 yaşımda, her şeyin ne kadar farklı olduğunu fark ediyorum. Hayatta bazen yükseldiğini hissediyorsun, bazen de düşüyorsun. Her iki durumda da önemli olan, o yükselmenin veya düşüşün seni nereye götüreceği. Isınan gaz, yükselirken bile bazen duraklar, bazen de düşer. Ama asıl mesele, her şeyin bir hareket halinde olmasıdır.
Kendimle barışmam, en nihayetinde bir gazın sıcaklıkla yükselmesi gibi oldu. Sadece zaman aldı. Bir gün, bir sabah, bir soru sormak, bir düşünceye dalmak, sonunda kendini anlamaya başlamak… Bunlar hep bir sürecin parçasıydı. Ama şu an fark ettiğim şey, her şeyin sonunda bir yükselme çabası içinde olmasıydı. Kendisini ifade etmek isteyen, dışa vurum yapmak isteyen her şey gibi… Belki de bizler, biraz gaz gibi hissediyoruz; yükselmek, havada kalmak, dünyayı dönüştürmek istiyoruz. Ama bir gazın yükselmesi gibi, bazen bunu başarabilmek için zaman ve sabır gerekir.
—
GÖKYÜZÜNE DOĞRU
O gün o kadar çok şey düşündüm ki, akşamın ilerleyen saatlerinde bir yürüyüşe çıktım. Kayseri’nin o özgün havası vardı yine. Her şeyin içinde bir hareketlilik, bir değişim vardı. Sokak lambalarının ışığı altında, her şeyin bir şekilde yükseldiğini hissediyordum. Ama öte yandan, bir şeyin ne kadar uzun süre ısındıktan sonra bile yükselmeyeceğini de fark ettim. Kimi insanlar hayatları boyunca yükselmek için mücadele ederken, bazen en ufak bir değişim bile onları alt edebiliyor. İşte hayatın da sırrı bu belki de. Düşmek, yükselmek, bir gün her şeyin başka bir şekle girmesi… Kim bilir?
Bazen de yükselmeyi beklemek, ne kadar ısınmış olduğunun farkına varmak, sabretmek gerekiyor. Ben de sabırla bekledim, ne zaman doğru bir karar versem, o an ne zaman hissetsem içimdeki gazın beni yükseltmeye başladığını… Bazen beklemek de bir yükselme şeklidir.
—
UMUT, YÜKSELMEK
Ve işte bu soruya cevap buldum. Isınan gaz gerçekten yükselir, fakat sadece doğru ortamda ve doğru koşullarda. Aynı şekilde, insanlar da içsel sıcaklıklarıyla yükselirler; bir olay, bir düşünce, bir his, onları yukarıya doğru itebilir. Ama bu yükselme, sabır gerektirir. Kimse aniden havada süzülemez. Her şeyin bir zamanı, bir ritmi vardır.
Sonunda fark ettim ki, hayatta olan şeylerin çoğu, biz ne kadar yükseldiğimizi görmek istesek de, bir süre sabırla beklemenin ve doğru anı yakalamanın bir parçasıdır. O sabah kaybolmuş gibi hissediyordum ama şimdi, her şeyin yavaşça yükseldiğini ve bunun bir süreç olduğunu kabul ediyorum.
—
SONUÇ: YÜKSELMEYİ BEKLERKEN
Her yükselme bir dönüşüm içerir. Isınan gazın yükseldiğini görmek, belki de insanın içsel olarak değişmesi ve dönüşmesiyle ilgili bir simgedir. 25 yaşımda, hayatımda bir şeylerin yükseldiğini hissediyorum. Belki bir gün, o gaz gibi, ben de yukarıya doğru bir yol alacağım. Bunu beklerken, yalnızca sabırlı olmak gerekiyor. Yükselmek, bazen basit bir süreç değildir. Ama bir an gelir ki, yükselmek zorunlu hale gelir. Her şey ısındığında, artık yerinde duramazsın. Ve o zaman, başardığını hissedersin.
Isınan gaz yükselir mi? Evet, yükselir. Ama bunun için doğru anı, doğru zamanlamayı beklemek gerekir. Bazen bir süreç vardır; o süreci yaşamak, insanı hazırlayan en önemli şeydir. Yükselmek, belki de bir yerden başka bir yere gitmek değil, o süreci tam olarak yaşamak ve anlamaktır.